1.       Grupy robocze interesariuszy

-          instytucje odpowiedzialne za finansowanie, regulację i kontrolę (rząd i ministerstwa, samorządy lokalne określonych szczebli)

-          usługodawcy (organizacje pozarządowe, instytucje samorządowe i prywatne)

-          środowiska naukowe (badacze specjalizujący się w zagadnieniach bezdomności i mieszkalnictwa)

-          Inne zainteresowane instytucje posiadające wiedzę min. policja, lekarze, instytucje pomocy społecznej

2.       Wiedza (polityka oparta na wiedzy)

-         decyduje wiedza i argumenty, a nie pozycja, znajomości czy reprezentatywność interesariuszy

-         wiedza naukowa – zobiektywizowana, uogólniona, płynąca z badań

-         wiedza z doświadczenia – działacze

3.       Otwartość i przejrzystość

-          włączanie do pracy wszystkich chętnych interesariuszy wg. kryterium wiedzy oraz chęci i zobowiązania do pracy,

-          kalendarium prac ogłoszone przed ich rozpoczęciem, podanie do wiadomości publicznej

-          sporządzenie sprawozdań ze spotkań tzw. ‘minutes’ (prawie stenogramy) i podawanie ich do publicznej wiadomości

-          udostępnianie dokumentów roboczych

4.       Koordynacja i zabezpieczenie finansowe

-          wyznaczenie instytucji (np. departamentu w ministerstwie) odpowiedzialnej za prowadzenie procesu przygotowania strategii/programu

-          zapewnienie zaplecza finansowego dla prowadzenia procesu: miejsca spotkań, dystrybucja informacji, przygotowanie sprawozdań, opracowanie dokumentów, koordynacja pracy interesariuszy, ew. diety i koszty podróży interesariuszy, itd.

5.       Presja polityczna/publiczna

-          strategie powstają pod wpływem presji politycznej/publicznej

-          decyzje o ich przyjmowaniu podejmowane są na szczeblu rządowym

-          często po wydarzeniu związanym  z bezdomnością, które przebije się do mediów  mainstreamowych

-          presję wywierają najczęściej organizacje pozarządowe prowadząc RZECZNICTWO interesów swoich klientów