Znakomita większość placówek pomocy stacjonarnej dla bezdomnych, czyli noclegowni, schronisk, mieszkań treningowych oraz jadłodajni, banków żywności i punktów pomocy medycznej jest zarządzana przez organizacje pozarządowe (Wygnańska, 2006). Korzystają one min. z pieniędzy publicznych otrzymywanych za pośrednictwem dotacji i para-kontraktów z różnych szczebli samorządu lokalnego i administracji centralnej, głównie w oparciu o regulacje Ustawy o pomocy społecznej oraz Ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Chociaż sposób finansowania jest w miarę stabilny i powtarzalny na terenie całego kraju, to zdaniem praktyków jakość i zakres świadczonych usług różni się znacznie. Namiastki standardów pomocy sformułowane w różnych aktach prawnych są bardzo nieostre. Przykładowo w Ustawie o finansowym wsparciu dla gmin w budowie lokali socjalnych, noclegowni i domów dla bezdomnych, jedyne rozróżnienie między noclegownią a domem polega na ich pół stacjonarnym (pobyt nocą) i stacjonarnym (pobyt przez całą dobę) charakterze.

 

Pomimo istnienia kilku organizacji o charakterze ogólnokrajowym z rozbudowaną siecią oddziałów, wiele placówek jest prowadzonych przez niewielkie stowarzyszenia i fundacje o charakterze bardzo lokalnym. Chociaż wszystkie zainteresowane strony, czyli osoby bezdomne, pracownicy placówek oraz zarządzające nimi organizacje doskonale wiedzą, na czym polega różnica między noclegownią, schroniskiem i hostelem, nie znajduje to wyrazu w formalnych regulacjach pozwalających w sposób jednoznaczny stwierdzić, jakiego rodzaju usługi placówka o określonej nazwie świadczy.

 

W 2005 roku pojawiły się dwie równoległe inicjatywy opracowania, wypromowania i wprowadzenia w życie standardów usług dla osób bezdomnych. Obydwie pochodzą od organizacji pozarządowych: