Cechą charakterystyczną przedstawionego stanowiska jest ambicja określenia jednej definicji dla potrzeb usługodawców, badań społecznych, kreowania polityki społecznej oraz uzupełniania ustawy. Tymczasem każdy z tych celów wymaga innej definicji, a stworzenie tej jedynej jest tak niemożliwe jak niepotrzebne. Działania usługodawców powinny się raczej skoncentrować na poniższych zagadnieniach.

1. Usługodawcy powinni się skupić na wypracowaniu wspólnego stanowiska w sprawie sposobu rejestrowania swoich klientów (jednolity kwestionariusz oparty o zmienne podstawowe z MPHASIS, umowa o wymianie danych), tak aby w momencie przeprowadzania Spisu Powszechnego można było skorzystać z ich rejestrów/danych.

2. Definicja na potrzeby kreowania polityki społecznej powinna kłaść nacisk na nierozerwalny związek polityki mieszkaniowej z polityką wobec bezdomności, a także zwracać uwagę na społeczną domenę bezdomności. Takie całościowe podejście zostało trafnie zarysowane w kształcie (ale nie zastosowanej definicji) projektu Krajowego Programu Wychodzenia z Bezdomności i Budownictwa Socjalnego (DWSI MPiPS). Definicja powinna być dalej konstruowana w szerokim gronie – nie tylko usługodawców, ale również osób odpowiedzialnych za politykę społeczną oraz niezależnych badaczy.

3. Definicja operacyjna powinna być pełna i zawierać typy ETHOS zarówno dotyczące bezdomności (1-7) jak i wykluczenia mieszkaniowego (8-13). Powinna się opierać o wnioski płynące z raportów statystycznych - na określeniu odpowiedników, a nie prostym tłumaczeniu zastosowanych zwrotów. Praca nad nią ma sens jedynie gdy jest poparta wysiłkiem na rzecz standaryzacji usług świadczonych na rzecz ludzi bezdomnych w Polsce podejmowanym zarówno oddolnie przez usługodawców jak i odgórnie przez ustawodawcę.